Po Sztokholmie z biletem


Jeśli przyjeżdżasz bez planu, spontanicznie, zobaczyć po prostu jak tu jest – komunikacja miejska może być Ci wcale niepotrzebna. Centrum Sztokholmu nie jest duże i do wielu ciekawych miejsc można spokojnie dojść spacerem. Natomiast jeśli już wiesz co konkretnie chcesz zobaczyć i jak daleko leżą te miejsca od Twojego hotelu, warto zaplanować również przejazdy.

Zaczynamy informacją, że bez względu na to czy po mieście i okolicach jeździmy metrem, autobusem, tramwajem, czy pociągiem podmiejskim, używamy takich samych biletów albo tej samej karty przejazdowej SL Access kort (SL to skrót od Stockholms Lokaltrafik).

Jeśli jedziesz gdzieś tylko raz i wystarczy ci jeden bilet możesz go kupić:

– w automacie
Na stacjach metra i na stacjach pociągów podmiejskich są automaty, gdzie można zarówno podładować kartę przejazdową jak i po prostu kupić (płacąc kartą kredytową, nie gotówką) jeden bilet.
Cena: normalny 44 kr, ulgowy 30 kr (dla seniorów 65+, studentów, młodzieży do 20 lat)

– w „kiosku”, czyli w sieciach współpracujących z SL takich jak sklepy 7-11 (Seven Eleven) czy sklepiki sieci Pressbyrån, które sprzedają gazety, papierosy, słodycze i sporo ich na mieście.
Cena: normalny 44 kr, ulgowy 30 kr (dla seniorów 65+, studentów, młodzieży do 20 lat)

za gotówkę u konduktora (wyjątek i dotyczy tylko niektórych tramwajów)
Cena: normalny 61 kr, ulgowy 41 kr (dla seniorów 65+, studentów, młodzieży do 20 lat)

Uwaga, nie da się kupić biletu w autobusie. Jest niby mobilna aplikacja w tym celu ale jak do tej pory działa tylko dla posiadaczy kont w Szwecji, wymaga bycia podłączonym do szwedzkiej wersji tego co w Polsce nazywa się Blik (płatność telefonem).

Jeśli jednak wiemy, że będziemy jeździć częściej, warto kupić kartę przejazdową, czyli wspomnianą już „SL Access kort”, którą przy zakupie ładujemy opłatą za wybraną ilość przejazdów. Wtedy są one tańsze: przejazd normalny kosztuje 31 kr, ulgowy 21 kr.

Gdzie kupić kartę?

– Najlepiej zrobić to w Centrum Informacyjnym SL na Dworcu Centralnym, T-Centralen.

Autobusy z lotnisk Arlanda i Skavsta, a także szybki pociąg Arlanda Express mają tu swój ostatni przystanek. Wystarczy przejść się do SL-Center i kupić kartę. Sama karta kosztuje 20 kr (2 €) i jest ważna sześć lat. Przy jej zakupie dobrze wiedzieć, jak często chcemy korzystać z komunikacji miejskiej.

Jeśli przyjeżdżamy na dłużej niż tydzień – najlepiej nabić na kartę określoną liczbę przejazdów, powiedzmy 10.

Za ile kupić kartę?

– To zależy jak długi jest nasz pobyt i jak często mamy zamiar jeździć po mieście.

Bilet 24-godzinny kosztuje: normalny 125 kr (12,5 €), ulgowy 85 kr (8,5 €)

Bilet 72-godzinny kosztuje: normalny 250 kr (25€), ulgowy 165 kr (16,5 €)

Bilet tygodniowy kosztuje: normalny 325 kr (ca 32 €), ulgowy 220 kr (22 €)

Do zakupu biletów ulgowych mają prawo: seniorzy 65 plus, studenci, młodzież do 20 lat. Jednak co do studentów, rabat dotyczy studiujących w Szwecji i traktowany jest jako wsparcie ze strony państwa, nierozciągający się na studentów zza granicy.

Czas ważności takiego biletu na karcie liczy się od momentu pierwszego skasowania.

Jeśli przyjeżdżamy na dłużej niż tydzień – najlepiej nabić na kartę określoną liczbę przejazdów, powiedzmy 10. Nie jesteśmy wtedy ograniczeni czasem, możemy je wykorzystywać pojedynczo.

Gdzie możemy dojechać na kartę?

Z początkiem 2018 zniesiono w okolicach Sztokholmu podział na zony i na jeden bilet można dojechać wszędzie tam, gdzie dochodzą środki komunikacji pod szyldem SL. Jednak nie do Uppsali, to już inny „län”, czyli odpowiednik polskiego województwa.

Natomiast w granicach regionu sztokholmskiego, możemy korzystać ze wszystkich środków komunikacji miejskiej czyli

– metro (tunnelbana)

– pociąg podmiejski (pendeltåg)

– autobus (niebieski czy czerwony nie ma znaczenia)

– tramwaj

– lokalne statki; są 4 linie, które zaliczane są do komunikacji miejskiej, nr 80, 82, 85 i 89.

Mając już SL Access kort możesz ją doładować w automatach na wszystkich stacjach metra i pociągu podmiejskiego. Sklepy 7-11 (Seven- Eleven) współpracują z SL i tam też można doładować kartę. Jak również w sieci sklepów Pressbyrån, których sporo w mieście. Nie ma jednak automatów ulicznych.

Podróżując metrem czy podmiejskim pociągiem, kartę przykładamy do czytnika przy bramce. Wyjątkiem są tu tramwaje i linie podmiejskich pociągów Saltsjöbana, Lidingöbana i Roslagsbana, gdzie karty odczytuje konduktor podczas jazdy.

W autobusie kartę przykładamy do czytnika wchodząc tylko przednim wejściem.

Do tramwaju wchodzimy każdym wejściem, a karta sprawdzana jest przez konduktora w wagonie podczas jazdy.

Ze statkami jest różnie, przeważnie sprawdza ktoś przy wejściu albo w trakcie podróży.

Jeśli coś pominęliśmy, pytaj. Z przyjemnością uzupełnimy informację

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: